CopyPastehas never been so tasty!

John/Isaac (not)drabble

by anonymous

  • 0
  • 0
  • 0
123 views





“......”

ไอแซคแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้

ทหารเกษียณย่อตัวนั่งต่อหน้าเขา สองมือที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะเหล็กแตะลงบนพื้นยานเย็นเฉียบระหว่างเข่า ใบหน้าคร้ามถูกเผยออกเมื่อครอบหัวเปิดออก จอห์นเงยขึ้นมองไอแซคที่ยืนตัวแข็งจากเบื้องล่าง ดวงตาที่มีบาดแผลแห่งสงครามพาดผ่านหรี่ลงมองเขาราวกับเป็นคนแปลกหน้า

ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเมื่อเกราะใบหน้าถูกเปิดออก สิ่งที่เด้งออกมาด้วยคือใบหูเรียวที่ปกคลุมด้วยขนบางๆสีเข้ม

แวบแรกไอแซคเข้าใจว่าเขาอาจจะเริ่มเห็นภาพหลอนเช่นเดียวกับจอห์น

แต่ผิดถนัด เมื่อเขาก้าวไปดึงใบหูนั้น อีกฝ่ายก็ส่งเสียงคล้ายสุนัขขู่คำรามใส่เขาทันที

เมื่อวิศวกรหนุ่มก้าวถอยออกมาด้วยอารามตกใจ ก็ไม่วายพลาดไปเหยียบหางยาวที่พาดอยู่บนพื้นเหล็กจนจอห์นร้อง ‘เอ๋ง’ ออกมา ก่อนกระโจนไปหลบอยู่ข้างๆตู้เก็บอาวุธและแยกเขี้ยวทำหน้าดุใส่เขา

ไอแซคมองภาพในตาตนอย่างฉงน

'นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่....'





ก่อนหน้านั้น...


“คาร์เวอร์....คาร์เวอร์!!”

ไอแซคแผดเสียงทันทีเมื่ออดีตทหารฉกรรจ์ล้มลงต่อหน้า เนโครมอร์ฟที่ก่ายเกาะอยู่บนร่างจอห์นดีดตัวหนีหายไปในเงามืดทิ้งให้ชายหนุ่มนอนคุดคู้ เขาสาดปากกระบอกพลาสม่าคัตเตอร์ไปที่ศพรูปร่างพิลึกพิลั่นนั้นและเหนี่ยวไกตัดหัวมันทันที

เขารีบรุดมายังร่างที่นอนอยู่ กายที่สั่นกระตุกเมื่อครู่หยุดนิ่งอย่างน่าใจหาย ไอแซคคว้าศีรษะของอีกฝ่ายประคองขึ้นก่อนใช้มือตบเบาๆเข้ากับแก้มซูบเร่งให้จอห์นตื่น

“คาร์เวอร์ ลืมตาสิ.....คาร์เวอร์...จอห์น!”

ชายหนุ่มเริ่มคลายใจลงเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่วหน้า แต่กลับถูกผลักออกอย่างแรงด้วยมือหนาจนกระเด็นติดฝาผนัง ร่างที่เพิ่งฟื้นสติพยายามชันเข่าพาร่างลุกขึ้น ดวงตาที่ปรือเปิดแฝงแววที่แตกต่างไปจากเดิม

และลางสังหรณ์ของไอแซคก็เริ่มทำงานอีกครั้งเมื่อได้ยินถ้อยคำประกาศกร้าวของอีกฝ่าย

“Grrr…..”





ไอแซคได้แต่ทำหน้าอย่างจนใจ ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

จนถึงตอนนี้เขาก็ไม่อาจหาวิธีจะเรียกสติสตังจอห์นกลับมาได้ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะลืมไปด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร หรือตัวเองเป็นใคร

จากทหารเกษียณ กลายเป็นมนุษย์หน้าบากที่มีหูและหางสุนัขประดับกายประหนึ่งพระเจ้าเล่นตลกกับการคัดสรรพันธุ์มนุษย์

และดูเหมือนจะเป็นสุนัขพันธุ์ดุมากทีเดียว จอห์นไม่ยอมคลายการ์ดของตัวเองให้ไอแซคเข้าใกล้แม้แต่น้อย

“คาร์เวอร์....นี่ผมเอง....”

นี่อาจเป็นครั้งที่ยี่สิบถ้าไอแซคจำไม่ผิด ที่เขาพยายามเรียกชื่ออีกฝ่าย

ซึ่งจอห์นรู้ตัว แต่ไม่รู้เรื่อง เขายังสงวนซึ่งทีท่าหวาดระแวงและโก่งแผ่นหลังขึ้นเหมือนหมาหวงอาณาเขต และทุกครั้งที่ไอแซคขยับแม้แต่ปลายเท้า เสียงขู่ก็ถูกเปล่งออกจากลำคอทันที

'ให้ตายเถอะ นี่ยังไม่แย่พออีกเหรอ'

อุณหภูมิในยานที่ลดต่ำลงเรื่อยๆทำให้ไอแซคหนาวเหน็บไปถึงกระดูก หากเขากับจอห์นยังลีลาอ้อยอิ่งอยู่ที่นี่ ไม่ถูกเนโครมอร์ฟสะบั้นเป็นชิ้น ก็อาจจะแข็งตายคาชุดอวกาศไปก่อน





“! คาร์เวอร์ คุณจะไปไหน!!”

ไอแซคร้องเหวทันทีที่เห็นอีกฝ่ายทะยานออกไปอีกห้อง ทิ้งแม้แต่ปืนคู่ใจให้นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นยานอย่างไม่ไยดี เขารีบเก็บปืนนั้นและออกวิ่งตามจอห์นไปทันที

เบื้องหลังประตูเหล็กบานที่จอห์นหายเข้าไป ไอแซคได้ยินเสียงกรีดร้องแหลม

หลังจากกระแทกจนบานประตูเปิดออก ไอแซคเห็นชัดเต็มตาว่าทหารผ่านศึกที่ร่วมเดินทางมากับเขากำลัง ‘ขย้ำ’ อยู่กับซากอดีตมนุษย์ที่พยายามรุมทึ้งอยู่ ด้วยเรี่ยวแรงเหลือเฟือทำให้แขนขาลีบบางของเนโครมอร์ฟถูกฉีกออกอย่างง่ายดาย

แลกมาด้วยบาดแผลสดจากคมเล็บของซากศพที่กรีดลงบนแผ่นหลัง จอห์นคำรามทันที

ไอแซคไม่รอช้าที่จะสาดกระสุนตัดแขนขาของเหล่าสัตว์ประหลาดจนพวกมันลงไปกองกับพื้น และจบชีวิตเน่าเฟะเหล่านั้นอีกครั้งด้วยแรงกระทืบจนแหลกเละ

เขาผ่อนหายใจก่อนหันเหความสนใจไปที่เพื่อนร่วมศึกอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนอีกฝ่ายจะบาดเจ็บหนัก ไอแซคคว้ายาออกมาจากช่องเก็บของทันที

“........Grrrr......”

ครั้งนี้เขาไม่สนใจเสียงขู่นั้น ไอแซคดันฝาขวดยาให้เปิดออกก่อนดึงใบหน้าของชายที่มีหูสุนัขมาใกล้ๆก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ท้วงอะไรอีก และดันปากขวดเข้ากระแทกกับริมฝีปากที่ร้องโวยวายบังคับให้กลืนลงไป

วินาทีแรกๆจอห์นขัดขืนอย่างหนัก แต่หลังจากนั้นก็ยอมอยู่นิ่งเฉยจนกระทั่งยาหมดขวด

ไอแซคปาขวดเปล่าในมือทิ้ง ก่อนชะเง้อไปมองแผลชุ่มเลือดบนแผ่นหลังของอีกฝ่ายเริ่มสมานตัวจนปิดสนิท

“เอ้า เสร็จแล้ว”

จอห์นแลบเลียริมฝีปากตัวเองคล้ายสุนัขหลังมื้ออาหาร ดวงตาแข็งกร้าวเริ่มคลายความแคลงใจลงจนฉายสีน้ำตาลอ่อนตามปกติ เขามองไอแซคด้วยสีหน้าที่อ่านอารมณ์ไม่ออก

“......อะไรเร----”

ไม่ทันที่ฝ่ายวิศวกรหนุ่มจะได้พูดให้จบประโยค เขาถูกน้ำหนักที่มากกว่าตัวเองถมเข้ามาจนกลิ้งขลุกลงไปกับพื้น ชายหนุ่มเงยใบหน้าขึ้นอย่างตกใจ แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยอะไรกลับโดนปลายลิ้นชุ่มเลียเข้าที่แก้มเต็มๆ

ไอแซคจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยดวงตาเบิกค้าง

ดูเหมือนจอห์นเริ่มเข้าสู่วิสัยสุนัขขึ้นทุกขณะ และไม่มีทีท่าจะหยุดง่ายๆ

“คาร์เวอร์ หยุด! ผมบอกให้หยุด เฮ้!”

อดีตทหารครึ่งสุนัขยังคงพยายามแลบเลียใบหน้าของไอแซคที่พยายามปัดป้องสุดชีวิตเช่นกัน ใบหน้าของเขาทั้งร้อนทั้งชาขึ้นมาอย่างหนักเมื่อลิ้นอีกฝ่ายเข้าใกล้ปากเขามากขึ้นทุกที ไอแซคเม้มปากกลั้นความกระดากอายของตัวเองไว้

เมื่อพยายามขัดขืน เขาถึงค้นพบว่าตัวเองโดนอีกฝ่ายคร่อมทับไปทั้งร่างแล้ว

ถ้ายังไม่รีบหาวิธีทำให้จอห์นกลับมาเป็นเหมือนเดิม เขาแย่แน่




Add A Comment: