CopyPastehas never been so tasty!

امروز در تاریخ

by anonymous

  • 0
  • 0
263 views

در این روز در نوامبر سال ۲۶٠ میلادی در شهر تیسفون (مدائن - ۳۶ کیلومتری جنوب بغداد امروز) شاپور یکم، رئیس وقت کشور ایران از دودمان ساسانی، در مراسمی در برابر والرین (پوبلیوس لیسینیوس والریانوس) امپراتور روم و ژنرال هایش که بر دست و پایشان زنجیر بود؛ ایران را یگانه ابر قدرت جهان اعلام کرد. والرین و ژنرال هایش در جنگ به اسارت ایران درآمده بودند و این روز نه فقط یکی از روزهای درخشان تاریخ میهن گرامی ما، بلکه همه مشرق زمین است. برای اینکه ایرانیان این پیروزی خود را فراموش نکنند و جهانیان برای همیشه عظمت ایران را در نظر داشته باشند و مشرق زمینی ها خود را مدیون ارتش ایران بدانند، به خواست شاپور یکم منظره به زانو نشستن والرین مغرور در برابرش را در چند نقطه در ایران بر سنگ تصویر کردند تا ابد باقی بماند، و مانده است. در پی مراسم هفتم نوامبر، شاپور یکم هزاران اسیر رومی را به خوزستان فرستاد تا در ساخت سد شادروان و پل شوشتر به کار گمارده شوند. شرح این پیروزی نظامی درخشان ایرانیان را «مارسلیوس» که خود ناظر صحنه های آن بوده برنگاشته است. به نوشته ی «ادوارد گیبون»، این شکست، شیرازه ی امپراتوری روم را از هم گسیخت و آغاز پایان این امپراتوری و تجزیه آن قرار گرفت. شاپور یکم قبلا نیز «گردیانوس سوم» امپراتور روم را که به ایران لشکر کشیده بود در جنگ سال ۲۴۶ میلادی شکست داده بود. این شکست چنان بر افسران رومی گران آمده بود که در حال عقب نشینی بر سر «گردیانوس سوم» ریختند و او را کشتند فیلیپ را بر جای او نشاندند. فیلیپ نیز با پرداخت ۵٠٠ هزار سکه طلا به ایران، موافقت شاپور را به ترک مخاصمه جلب کرد و نیروهای رومی را به اروپا باز گردانید. گردیانوس برای جبران شکست نیروهای رومی از اردشیر بابکان (پدر شاپور یکم) در جنگ سال ۲۳۸ میلادی با شاپور که بر جای پدر نشسته بود وارد جنگ شده بود. سنای روم اصرار به خفه کردن ناسیونالیسم ایرانی که بار دگر با بپاخیزی اردشیر ساسانی ظاهر شده بود در نطفه داشت که موفق نشد و این ناسیونالیسم تا اواخر دوران ساسانیان دوام داشت. فیلیپ نیز پس از بازگشت به «روم» به خاطر تحقیر امپراتوری و دادن باج به شاپور ترور شد و سنای روم والرین را به امپراتوری انتخاب و مامور جنگ با ایران و گرفتن انتقام شکست های گذشته کرد که در جنگ سال ۲۶٠ خود او هم به اسارت ارتش ایران درآمد و با ژنرال هایش به تیسفون منتقل شد. مورخان تاریخ

قرون قدیم متفق القول نوشته اند که «ناسیونالیسم ایرانی» جنگ های دوران ساسانیان را برنده شد، و هنر بزرگ شاهان ساسانی

این بود که نگذارند «ناسیونالیسم ایرانی و نیروی خیره کننده آن» ضعیف شود.